Adolygiad: Gig Band Pres Llareggub, Omaloma a Ffracas yn Neuadd Ogwen, 27/12/17

GETHIN GRIFFITHS

Band Pres Llareggub.jpg

Llun gan Fand Pres Llareggub

Rhwng y Nadolig a’r flwyddyn newydd, mae’r byd yn stopio. Dydy o ddim, wrth gwrs, ond mae o. Mi wnes i ddisgwyl ychydig cyn ysgrifennu adolygiad i wneud yn siŵr nad oeddwn i’n dioddef o’r syndrom sydd yn dod yn sgil y cyfnod trachwantus yma. Ond, ydy hynny’n beth da? Wedi’r cyfan, cynhaliwyd y gig yn fwriadol i ffitio yn y cyd destun hwnnw. Mae’n debyg mai’r hyn y buaswn i wedi ei ysgrifennu y diwrnod wedyn oedd ‘WAAAAW CLASS, ‘DOLIG, WOOO’, tra’n paratoi gwydraid o brosecco ar gyfer y bore wedyn. Fuasai hynny ddim yn ddiddorol i unrhyw un, am wn i. Felly, ydy, mae werth gadael pethau am ychydig. Am wn i.


Un peth y galla’ i ei ddatgan gyda sicrwydd yw mai Neuadd Ogwen yw’r lleoliad gorau, yn nhermau’r berthynas rhwng y sain, yr ystafell a’r ymdeimlad cyffredinol o amgylch y lle, i gynnal gig yng Ngwynedd. Mae hanes cerddorol cyfoethog Bethesda a chymeriad y gymuned yn sicr yn ychwanegu at yr holl beth yn yr isymwybod, ond mae’n ffitio’n berffaith yn y canol rhwng gig ‘mawr’ a gig ‘agos’, os yw hynny’n gwneud unrhyw synnwyr o gwbl.

Roedd dau allan o dri o’r artistiaid yn rai oedd yn chwarae yn y gig yn Pontio ym mis Hydref, sef Ffracas ac Omaloma, ac o gofio’r hyn yr oeddwn yn ei deimlo am eu perfformiadau nhw bryd hynny, roedd y penderfyniad o’u cyfuno nhw â Band Pres Llareggub yn teimlo’n un od o flaen llaw. A dweud y gwir, o ran ymdeimlad, egni a chysondeb, mi’r ydw i dal yn teimlo felly, ‘dw i’n meddwl.


Mae ‘na rywbeth diddorol iawn am Ffracas. Er nad oedd eu EP diwethaf, Maer nos yn glos ond mae ffos rhyngtha ni, yn cynnwys yr un ymdeimlad amrwd a chyffrous â’r EP cyntaf a wnaed ganddynt flwyddyn ynghynt, maent yn parhau i ddal fy sylw, diolch i’w hagwedd a’u hedrychiad ar y llwyfan. Gallwch ddyfalu pwy yw’r brêns, pwy yw’r un mwyaf hyderus, pwy yw’r cerddor gorau, a gallwch gael trafodaeth ddiddorol am y berthynas y maen nhw’n ei harddangos wrth chwarae’n fyw. Mae’n gwbl amlwg eu bod nhw wedi arfer gweithio â’i gilydd yn aml, drwy ymarfer neu drwy gigio, er eu bod nhw’n dal i fod mor ifanc. Mae hynny’n dangos, ac roedd eu perfformiad nhw mor dynn unwaith eto. Chefais i erioed mo’r fraint o weld Ffa Coffi Pawb yn chwarae’n fyw ym Methesda, gan fy mod i’n rhy ifanc o lawer, ond mi gefais i ddychmygu fy mod i wedi gwneud hynny am dri chwarter awr, diolch i Ffracas.


Omaloma, Omaloma, Omaloma. Y ffenomen a ddaeth o nunlle, ond eto’n ffenomen sydd yn ddiolch i ddatblygiad graddol George Amor fel cerddor ers dyddiau Sen Segur. Roedd pawb yn ymwybodol nad oedd George, fel ei gyd-Seguryddion sydd bellach wedi ffurfio grwpiau eraill, yn gerddor arferol o bell ffordd, ond feddyliodd ‘na neb, erioed, bod yna ‘Aros o Gwmpas’ rownd y gornel. Ac felly, yn naturiol, roedd dyfodiad Omaloma fel band byw yn un hir ddisgwyliedig. Mae’r grŵp yn cynnwys rhai o’r cerddorion gorau all Cymru ei gynnig, does dim dadlau yn erbyn hynny, ac maen nhw’n tried and tested erbyn hyn. Ond, i mi, ‘dw i’n credu bod yr anthemau arallfydol yma’n gofyn am berfformiadau sydd ychydig yn fwy corfforol ‘na’r hyn y maen nhw’n ei gynnig. Mae popeth ychydig yn rhy debyg i’r traciau ar y radio, ac o edrych ar berfformiadau Mac DeMarco o ganeuon eithaf tebyg, ‘dw i’n gweld lle i fwy o arbrofi’n theatrig hefo’r holl beth. ‘Dw i’n deall apêl shoegaze, a pan mae’n effeithiol, mae’n effeithiol, ond alla’ i ddim helpu meddwl bod ‘Ha Ha Haf’ a ‘Cŵl ac yn Rad’ yn cynnwys digon o bop pur i ofyn am fwy o gysylltiad rhwng y gynulleidfa a’r artist. Mi’r oedd y set yn berffaith, ond doedd ‘na ddim digon o gyffro i mi yn perthyn iddo fo. Drwy gigio’n gyson, mewn lleoliadau amrywiol, ‘dw i’n gobeithio y bydd hynny’n rhywbeth y bydd y pedwar yn gweithio arno fo yn y dyfodol.

Rhaid cofio, fodd bynnag, nad oedd yr artist olaf i ymddangos ar y llwyfan yn lawer o help i berfformiad Omaloma. Mewn gig ‘chydig mwy quirky, mi fuaswn i wedi bod yn hapusach fy myd o lawer hefo hynny, ond mi’r oeddwn i mor ymwybodol o’r chwistrelliad o egni ac adrenalin oedd o fy mlaen. Wrth adolygu eu halbwm newydd ar gyfer y Selar a Radio Cymru yn ddiweddar, mi oeddwn i’n feirniadol o’r ffaith nad oedd y recordiadau’n cyrraedd uchelfannau eu perfformiadau byw, a heb os nac oni bai, dim ond cefnogi fy natganiad wnaeth perfformiad Band Pres Llareggub fel headliners. Nid gallu firtwosig y cerddorion sydd yn sefyll allan yn unig, ond eu gallu i gynnal egni a brwdfrydedd am amser hir drwy greu sioe weledol anhygoel yn ogystal ag un clywedol. A dweud y gwir, does dim angen lleisydd arnyn nhw gan eu bod nhw’n medru cyfleu alawon rhai o’n hoff ganeuon mor gelfydd. Ond, wedi dweud hynny, ni chafwyd siom wrth i Alys Williams eu hymuno nhw… a doedd neb yn disgwyl iddi ganu ‘You Got the Love’. Pwy feiddia fod yn Candi Staton? Pwy feiddia fod yn Florence? Alys wnaeth, ac Alys lwyddodd. Ar ôl hit ar ôl hit, cover ar ôl cover, mewn set oedd yn llifo mor wych nad ydw i’n cofio’r gerddoriaeth yn stopio rhwng bob cân, beth ar wyneb y ddaear oedd y tu ôl i’r penderfyniad i chwarae Thrift Shop?! Ond, mi’r oedd hi’n ‘Ddolig, a fi oedd ffan mwyaf Macklemore am bum munud. (Mi ‘naethon nw ryddhau llwythi o falŵns enfawr i mewn i’r gynulleidfa ‘fyd.. a mi nesh i gyrraedd un, unwaith. O’dd hynny jest yn wych.) Es i Fangor wedyn i chwilio am glwb i gario ‘mlaen. Doedd ‘na nunlle yn ‘gorad. Ond mi achosodd Band Pres Llareggub i fi golli fy ngallu i resymu am un noson ym mis Rhagfyr.

Pwy a ŵyr be’ fuaswn i’n ei feddwl o’r un gig mewn unrhyw fis arall o’r flwyddyn, ond a’ i ddim i feddwl am hynny rwan. Only got twenty dollars in my pocket

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s